One Life in Bangkok...รัก ชอบ เกลียด ชัง บางกอก

นอกจากกระดาษใช้แล้ว 1 หน้า ที่สามารถนำมาใช้ซ้ำอีก 1 หน้าที่ว่างให้เกิดประโยชน์เต็มที่ ตอนนี้กระดาษที่ใช้แล้วทั้ง 2 หน้า ก็ยังมีประโยชน์มากกว่านำไปพับถุง ใช้ห่อของ หรือนำไปชั่งกิโลฯ ขาย

มูลนิธิช่วยคนตาบอดแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชินูปถัมภ์ กำลังรับบริจาคกระดาษที่ใช้แล้วทั้ง 2 หน้า เพื่อนำไปให้นักเรียนตาบอดใช้กับการเรียนการสอนที่เป็นภาษาเบรลล์ จึงเป็นประโยชน์แก่นักเรียน และเป็นการใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่าสูงสุด

สามารถติดต่อบริจาค หรือสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่

มูลนิธิช่วยคนตาบอดแห่งประเทศไทยฯ

420 ถนนราชวิถี

แขวงทุ่งพญาไท เขตราชเทวี

กทม. 10400

โทร. (02) 354-8365-8, (02) 354-8370-1

โทรสาร. (02) 354-8369

.

ที่มา หนังสือ IMAGE ฉบับเดือนพฤษภาคม 2550

.

หลายคนน่าจะพอรู้อยู่แล้วว่า ใน exteen มีเพื่อนที่สายตามองไม่เห็น เขียนบลอกอยู่ด้วย แต่ผมเพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้เอง ทีแรก ก็งงๆ ว่า เขียนได้ยังไงทั้งที่มองไม่เห็น แต่เมื่อได้เข้าไปอ่านดูก็พบว่า มีโปรแกรมช่วยเหลือสำหรับเรื่องนี้โดยเฉพาะ ซึ่งก็ทำให้ง่ายขึ้น แต่ง่ายขึ้นยังไง ผมคิดว่ามันก็ยังยากจนน่านับถือในความพยายามอยู่ดี (ไม่เชื่อก็ลองไปหาโปรแกรมมาลง แล้วหลับตาเขียนบลอกดู)

และไม่เฉพาะเขียนบลอกได้เท่านั้นนะครับ ยังเขียนได้ดีอีกด้วย เขียนได้น่าอ่าน (ถ้าชอบอ่านนะ ต้องบอกไว้ก่อน เดี๋ยวหาว่าอวยกันเกินเหตุ คือมีประเด็นนำเสนอ ทำให้น่าอ่านน่ะครับ) การใช้ภาษาถูกต้อง สะกดคำก็ถูกต้อง จนคนสายตาปกติที่ชอบสะกดผิดๆ ถูกๆ น่าจะหัดเอาเป็นแบบอย่างบ้าง

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ที่พูดถึงเรื่องนี้ไม่ใช่เพราะผมเห็นว่าผู้ที่สายตามองไม่เห็นจะเป็นคนน่าสงสารนะครับ ซึ่งผมก็ไม่คิดว่าเขาจะมองตัวเองเป็นอย่างนั้นเหมือนกัน ดูจากการเขียนบลอก และอ่านจากเนื้อหาในบลอกก็คงพอจะรู้ว่า ผู้ที่สายตามองไม่เห็นก็สามารถทำอะไรได้หลายๆ อย่างเหมือนเช่นที่คนสายตาปกติทำกัน แทบไม่มีอะไรแตกต่าง ถ้าได้รับการสนับสนุน

นั่นคือประเด็น - ในโลกที่ขาดๆ เกินๆ ใบนี้ ไม่ว่าจะตาดี หรือตาบอด (หรือใครก็ตาม) เราต่างมีสิ่งที่ขาดแคลน ต้องการให้ผู้อื่นช่วยเหลือ และมีสิ่งที่ล้นเหลือเกินพอที่จะเอาไปเติมเต็มความขาดแคลนให้คนอื่น ด้วยกันทั้งนั้น

โน้ตอุดม เคยเขียนไว้ในหนังสือเล่มหนึ่งว่า เขาผ่านความท้อแท้ช่วงหนึ่งในชีวิตได้ เพราะมองเห็นคนขาขาดทั้งสองข้าง เข็นตัวเองไปบนแผ่นกระดานมีล้อเลื่อน เพื่อขอทานผู้คนตามฟุตบาทยังชีพ คนขาขาด ทำให้โน้ตอุดมอายที่ตัวเองมีร่างกายสมบูรณ์แท้ๆ แต่กลับไม่คิดสู้ชีวิต

นั่นคือ คนพิการก็เติมเต็มชีวิตที่พร่องของคนปกติได้ และหลายคนคงเคยมีประสบการณ์ได้รับการเติมเต็มในเรื่องทำนองนี้มาแล้ว

กลับกัน แน่นอนว่าเราบางคนย่อมมีกำลังทรัพย์มากพอที่จะแบ่งบันให้ผู้พิการประเภทที่โน้ตอุดมเจอ มีของเล่นมากพอที่แบ่งให้เด็กกำพร้าที่ปากเกร็ด มีกำลังกายมากพอที่จะเดินทางไปให้กำลังใจผู้ป่วยโรคเอดส์ที่วัดพระบาทน้ำพุ มีเสียงมากพอที่จะอ่านหนังสือใส่เทปให้ผู้พิการทางสายตาฟัง และแน่นอนว่าย่อมมีกระดาษที่ใช้แล้วทั้งสองด้านมากพอที่จะให้เพื่อนผู้พิการทางสายตานำไปใช้ประโยชน์ได้ โดยไม่ต้องเสียเวลาไปหาเอง อืมอย่างเรื่องกระดาษใช้แล้วสองหน้านี่ ผมเชื่อว่า ที่จริงผู้พิการทางสายตาไม่ต้องพึ่งพาเรา ก็คงจะสามารถหาเองได้อยู่แล้ว (ด้วยองค์กร) เพราะฉะนั้น มองอีกแง่ เรื่องนี้อาจไม่ใช่คนสายตาปกติหรอกที่เป็นผู้ให้ แต่เป็นผู้ที่สายตามองไม่เห็นต่างหาก ที่หยิบยื่นโอกาสให้คนสายตาปกติได้เรียนรู้ การให้ ให้คนสายตาปกติได้มีโอกาสสัมผัสความสุขจากการเป็นผู้ให้ ในวิถีชีวิตที่ผู้คนต่างเครียดเคร่งเพราะคิดแต่จะเอา

.

ในโลกที่ขาดๆ เกินๆ ใบนี้ ไม่ว่าจะตาดี ตาบอด หรือใครก็ตาม เราต่างมีสิ่งที่ขาดแคลน ต้องการให้ผู้อื่นช่วยเหลือ และมีสิ่งที่ล้นเหลือเกินพอที่จะเอาไปเติมเต็มความขาดแคลนให้คนอื่น ด้วยกันทั้งนั้น - และนั่นก็คือวิถีแห่งการอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข

คุณเชื่ออย่างนี้หรือเปล่า ?

.

สุดท้าย ขออนุญาตลงลิ้งค์บลอกของคุณBlind bookworm ซึ่งก็คือบลอกของเพื่อนชาว exteen ที่ผมพูดถึง