One Life in Bangkok...รัก ชอบ เกลียด ชัง บางกอก

.

ผู้คนมากมายพิชิตความยากลำบากของเส้นทางขึ้นไปดื่มด่ำกับความวิจิตรงดงามของน้ำตกที่ใหญ่อลังการที่สุดในประเทศอย่างที่ลอซู เพียงเพื่อให้ได้ชื่อว่าเคยไปมาแล้ว ทว่าผู้มาเยือนอย่าง สมประสงค์ มั่งอะนะ ผู้อำนวยการหนุ่มจากโรงเรียนในตัวเมืองกำแพงเพชร กลับได้ค้นพบความฝันของตัวเองที่นี่

ภาพทางลูกรังสีแดงนำไปสู่อาคารเรียนโทรมๆ 3 หลัง น้ำไม่ค่อยไหล ไฟติดๆ ดับๆ และครูไม่กี่คนที่อยู่กันตามมีตามเกิดของโรงเรียนอุ้มผางวิทยาคม สถานศึกษาแห่งเดียวบนนั้น เป็นแรงผลักดันให้ครูสมประสงค์ตั้งมั่นว่า หากได้ขึ้นไปเป็นผู้อำนวยการเมื่อใด จะพัฒนาที่นี่โดยไม่สนใจความเจริญที่อื่น

แล้วไม่กี่ปีต่อมา ครูสมประสงค์ก็ยืนยันเจตนารมณ์ของตนด้วยการสร้างความตกตะลึงแก่การสอบบรรจุอาจารย์ใหญ่ เมื่อเขาไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะใช้สิทธิ์ของผู้สอบบรรจุได้คะแนนอันดับหนึ่งของเขตภาคเหนือตอนล่างและภาพกลางตอนบน เพื่อเลือกโรงเรียนอันดับสุดท้ายในบัญชีอย่าง อุ้มผางวิทยาคม

เขาหอบหิ้วครอบครัวมาอยู่ด้วยกันที่อุ้มผาง ก่อนเริ่มลงมือสะสางปัญหาต่างๆ อย่างไม่รีรอ จนโรงเรียนเปลี่ยนแปลงไปในชั่วเวลาไม่นาน ปัญหาสำคัญที่เขาพบหาได้อยู่ที่สภาพภูมิทัศน์อันเสื่อมโทรมไม่ แต่เป็นปัญหาการศึกษาของเด็กๆ ต่างหาก

เด็กส่วนมากยุติเส้นทางแห่งความรู้ของตนไว้เพียงชั้น ป.6 ด้วยความพ่ายแพ้ต่อระยะทาง ผอ.มือใหม่ไฟแรงอย่างเขาจึงใช้เวลาตลอดปิดเทอมนั้นตะลอนบุกป่าฝ่าดง ข้ามเขาเป็นลูกๆ ไปยังหมู่บ้านต่างๆ เพื่อขออนุญาตพาเด็กๆ มาเรียนหนังสือที่โรงเรียน แม้คำปฏิเสธจะมีมากกว่าคำตอบรับ แต่ปีแรกครูสมประสงค์ก็มีลูกศิษย์ในความดูแลร่วม 30 คน แน่นอนว่าค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่เกิดขึ้นถูกวางไว้บนบ่าทั้งสองข้างของเขาเอง

หกปีผ่านไป นักเรียนในความรับผิดชอบของครูสมประสงค์เพิ่มขึ้นเป็น 205 คน จาก 18 หมู่บ้าน 8 ภาษา ยังไม่รวมถึงนักเรียนรุ่นต่อไปที่เขากำลังตามตัวมาในช่วงปิดเทอมนี้ เมื่อนักเรียนมากขึ้น ค่าใช้จ่ายก็เติบโตเป็นเงาตามตัว แต่ละเดือนเขาแบกรับรายจ่ายก้อนโตกว่า 1.5 แสนบาท แน่นอนว่าลำพังเงินเดือนครูของเขาคนเดียวไม่มีทางพอ เขาจึงผ่านประสบการณ์ทั้งการขายรถยนต์ส่วนตัวนำเงินมาดูแลเด็กๆ รวมถึงเหตุการณ์ที่ลืมไม่ลงอย่างวันที่ทั้งเนื้อทั้งตัวเหลือเพียงร้อยเดียว

วันนั้นเขาและเด็กๆ มีเพียงข้าวเปล่าที่ไร้กับ เงินร้อยสุดท้ายถูกเปลี่ยนเป็นปลากระป๋องสิบกระป๋อง โดยเขาบอกเด็กๆ ในนำข้าวมาเทรวมกัน ครูจะทำข้าวผัดให้กิน แล้วเด็กๆ ก็ล้อมวงแบ่งกันกินข้าวคลุกปลากระป๋องโดยไม่สงสัยในที่มาของข้าวผัดของผู้เป็นครูแม้แต่น้อย

ทุกวันนี้ เด็กๆ มีส่วนร่วมในการหารายได้นอกเวลาเรียนด้วยการเปิดการแสดงพื้นบ้านทั่วตัวอำเภออุ้มผางในฤดูท่องเที่ยว รวมถึงการจำหน่ายเสื้อผ้าของที่ระลึกที่ช่วยกันทำ ซึ่งรายได้ที่หาได้ในเวลาไม่กี่เดือนนั้นต้องถูกเฉลี่ยใช้ไปตลอดทั้งปี ทั้งครูทั้งศิษย์จึงต้องรัดเข็มขัดกันสุดตัว เพื่อประคับประคองกันไปบนเส้นทางที่ยากลำบากนี้ให้ได้ไกลที่สุด

ผ่านความยากลำบากมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ต้องหลบไปนั่งร้องไห้ลำพังไม่รู้กี่หน แต่ดวงหน้าน้อยๆ ของเด็กๆ ในความดูแลที่ผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง ทำให้ครูสมประสงค์อดจินตนาการไปถึงความสำเร็จที่รอคอยพวกเขาอยู่ที่ปลายทางบนเส้นทางแห่งขวากหนามนี้ไม่ได้

แล้ววันนั้นเขาจะได้ชื่อว่าผู้พิชิตความยากลำบากบนดอยสูงแห่งนี้อย่างแท้จริง

ร่วมสนับสนุนโครงการช่วยเหลือนักเรียนยากไร้ได้ที่ บัญชีออมทรัพย์ ธนาคารกรุงไทย สาขาแม่สอด ชื่อบัญชี กระบอกไม้ไผ่ (โรงเรียนอุ้มผางวิทยาคม) 604-1-51970-7

.

*****************************************************

.

ผมลองค้นหาจนพบเว็บไซต์ของครูสมประสงค์ และโรงเรียนที่ถูกพูดถึงในบทความชิ้นนี้

ที่นี่ครับhttp://www.umphangs.com/

บางคนอ่านเรื่องนี้จบ แล้วคลิกเข้าไปดูในเว็บไซต์ อาจจะรู้สึกว่า เฮ้ย ! มีเว็บเป็นของตัวเองด้วย โรงเรียนก็ดูใหญ่โต ไม่เห็นว่าจะลำบากลำบนตรงไหนไม่รู้สึกว่าน่าช่วยเหลือเลยว่ะ

เป็นไปได้ที่จะรู้สึกเช่นนั้น เพราะนี่ไม่ใช่เรื่องของคนที่น่าสงสาร แต่เป็นเรื่องของคนที่มีจิตใจเสียสละ คิดถึงผู้อื่นมากกว่าตนเอง

คนเช่นนี้ ไม่ได้ต้องการ ความสงสาร แต่ต้องการ กำลังใจ ผมว่างั้นนะ

.

ป.ล. คืนพรุ่งนี้ (9 ตุลา) รายการ คน ค้น คน นำเสนอเรื่องของ ครูสมประสงค์ อีกครั้ง (ถ้าข้อมูลบนหน้าเว็บของครูสมประสงค์ไม่ผิดพลาดนะ) - อยากชมก็รอชม